 |
Justice for Srebrenica07 July 2010I left the Dutch army fifteen years ago. Nowadays I’d rather express myself through prose and poetry than by writing a commentary, especially as I am still in contact with people who serve in the Dutch army. That is why I have some scruples in writing this piece. However this event is far too important to ignore. On Tuesday 6 July a few relatives of the victims of the fall of the Srebrenica enclave have lodged an official complaint against Thom Karremans, the commander of Dutchbat-3, another officer and an NCO. The real villain is of course General Ratko Mladic and he is still at large. Yet the official complaint states that the commanders of Dutchbat-3 were already informed of the executions by the time the relatives in question were handed over to General Mladic’s troops.
I served in Dutchbat-1 and I only stayed for a short while in the enclave. My unit was to be stationed elsewhere. I had left the army before the fall of the enclave. However, at the time I understood immediately that the commanders of Dutchbat-3 had failed. I knew the situation on the ground, the witness statements and the people involved. Karremans’ superiors had their doubts about his commission before his tour in the Bosnian conflict.
For years I felt powerless because no one acted on these facts. So how will relatives of the dead feel? After fifteen years! Of course due to their mission brief the UN troops in Bosnia were quite powerless but I don’t think that showing empathy for the victims is too much to ask. There is always the choice between just saying you could not help it or making sure that you have investigated all options to do something. My novel, King of Tuzla, demonstrates this combination of simultaneously being powerless and feeling empathy.
I was and still am fully supportive of the army but at the same time I am of the opinion that commanders who do not deal with their responsibilities have to be publicly accountable. This is especially important if you are a bystander to the most extensive mass murder in Europe since the Second World War.
The Netherlands Institute for War Documentation even produced a report which cleared Dutchbat-3 from being an accessory. The strange thing is that this backfires. It is like saying everyone behaved in the same way when we all know this is not the case. Executions have been reported to the battalion commander by military personnel. But during the fall of the enclave Karremans chose to ignore this information.
For years after the mass murder those in charge of the battalion kept denying the murder of many Muslim men. This only resulted in the cold shouldering of the full battalion and the loss of reputation of the entire Dutch army. At that point the Ministry of Defence should have taken some action.
A court case against Mladic, who has the responsibility for the mass murder in Srebrenica, is absolutely essential. This should remain the highest priority.
Nonetheless, the accusation against Karremans is important. I hope the Public Prosecutor fully understands what is at stake. A proper court case is essential to ensure the continuing trust in the Dutch justice system and the Dutch army.
If Karremans had managed some compassion, he wouldn’t have handed over the people mentioned in the accusation. This was the very least he could have done. Besides, but not foremost, it may have restored some honour to the brave army personnel in Srebrenica who did file a report.
Since its time in Srebrenica, the Dutch army has been well respected for its actions in Iraq and Afghanistan. To earn this respect you also have to be brave enough to confront errors made in the past.
Gerechtigheid voor Srebrenica Het is vijftien jaar geleden dat ik het Nederlandse leger verliet. Tegenwoordig uit ik mij liever in proza en poëzie dan in een opiniestuk. Bovendien ken ik nog altijd mensen in het Nederlandse leger. Dus schrijf ik dit met enige schroom. Maar het is te belangrijk om voorbij te laten gaan. Dinsdag 6 juli werd door enkele nabestaanden van de slachtoffers in Srebrenica aangifte gedaan tegen de commandant van Dutchbat-3 Thom Karremans en twee andere leidinggevenden. De echte schurk is natuurlijk generaal Ratko Mladic. Die loopt nog vrij rond. Toch staat er in de aangifte dat de leiding van Dutchbat-3 reeds op de hoogte was van executies toen de familieleden om wie het in de aangifte draait werden overgedragen aan de troepen van generaal Mladic. Zelf behoorde ik tot Dutchbat-1. Ik ben maar kort in de enclave geweest. Mijn eenheid werd elders gestationeerd. Voor de enclave viel had ik het leger al verlaten. Maar ik begreep destijds onmiddellijk dat de leiding van Dutchbat-3 in gebreke was gebleven. Ik kende de situatie, de getuigenverklaringen en de mensen. Karremans’ superieuren twijfelden voor zijn uitzending over zijn aanstelling. Daar publiceerde ik kort na de val al over. Jarenlang heb ik me machteloos gevoeld. Omdat er feitelijk niets mee gebeurde. En hoe moeten die nabestaanden zich voelen? Na vijftien jaar! Natuurlijk waren de VN-troepen in Bosnië machteloos maar tegelijk mag je verwachten dat er empathie voor de slachtoffers wordt opgebracht. Het is de keuze tussen zeggen dat je niets kunt doen of kijken of je wel iets kunt doen. Die combinatie van machteloosheid en empathie vind je terug in mijn roman De koning van Tuzla. Ik droeg en draag het leger een warm hart toe maar ik vind ook dat commandanten aangesproken moeten worden als ze hun verantwoordelijkheid niet nemen. Zeker als het de aanwezigheid bij de grootste massamoord in Europa na de Tweede Wereldoorlog betreft. Er werd zelfs een rapport geschreven door het NIOD waarin heel Dutchbat-3 werd vrijgepleit van medeplichtigheid. Het gekke is: dat werkt averechts. Alsof iedereen hetzelfde deed. En dat is niet zo. Er waren militairen die moordpartijen hebben gemeld aan de bataljonsleiding. Maar die gegevens heeft Karremans in de dagen van de val naast zich neergelegd. Nog jaren na de massamoord bleef de bataljonsleiding ontkennen dat er veel moslimmannen vermoord waren. Het gevolg was dat het hele bataljon met de nek werd aangekeken en de Nederlandse krijgsmacht beschadigd werd. Op dat moment al had het Ministerie van Defensie moeten ingrijpen. Een proces tegen Mladic, die verantwoordelijk is voor de massamoord in Srebrenica, is hoogst noodzakelijk. Dat blijft de eerste prioriteit. Maar ook de aangifte tegen Karremans is van belang. Ik hoop dat het Openbaar Ministerie onderkent wat er op het spel staat. Een proces is belangrijk voor het vertrouwen in de Nederlandse rechtsstaat en de Nederlandse krijgsmacht. Als Karremans enige empathie had opgebracht, had hij de mensen die genoemd worden in de aangifte niet overgedragen. Dat was wel het minste wat hij had kunnen doen. En het levert misschien eerherstel op voor militairen in Srebrenica die wel melding maakten. De Nederlandse krijgsmacht heeft sinds Srebrenica in Irak en Afghanistan een goede reputatie opgebouwd. Maar dan moet je ook fouten uit het verleden onder ogen durven zien. Any comments? You can leave them on our forum. |
||