Your basket (0 items) | view basket
Bookmark and Share
 
Holland Park Press

Een Schots worstje

13 December 2010 View the English version
by Arnold Jansen op de Haar

Zoals u wellicht hebt vernomen verkeerde Edinburgh onlangs in barre winterse omstandigheden. De snelweg tussen Glasgow en Edinburgh zat op een gegeven moment dicht en er dreigde zelfs een worstjestekort, leerde ik later. Toch bereikten mijn uitgeefster en ik op eenvoudige wijze per trein de Schotse hoofdstad, waar ik een dag later zou optreden in The National Galleries.

Dat van die worstjes had ik bijna niet kunnen constateren omdat ik bij aankomst op Waverley Station werd ingevroren. Het was laat in de middag en -11 graden Celsius. Buiten stonden zeker honderd mensen te wachten in een rij.

Eerst stonden de mensen nog, maar allengs hingen ze uitgeput en halfbevroren over de hekjes, waarna ze werden afgevoerd door een incidentele taxi. Ik begon bijna te hallucineren en kreeg de indruk dat heel Edinburgh over slechts één taxi beschikte, die bovendien werd bestuurd door een man met een kop als een seriemoordenaar. Mogelijk bracht hij zijn zwaar onderkoelde passagiers direct naar het mortuarium.

‘Het is een schande,’ zei een man achter ons. ‘En ik ben hier alleen om de verwarming aan te zetten.’ Waar en waarom hij dit moest doen vermeldde hij niet. Zijn rechterbeen zat in het gips en behalve dat dit been gebroken was, was het nu ook nog bevroren. Ik vond het een schitterende uitdrukking bij -11 graden: ‘Ik ben hier alleen om de verwarming aan te zetten.’ Hij ging ook nog ‘de autoriteiten’ een brief schrijven want ‘dit was geen reclame voor Schotland’.

Daarna viel eigenlijk alles mee. Edinburgh lag er romantisch en vredig bij, buiten het feit dat leger ingezet moest worden om de trottoirs schoon te vegen.

De volgende ochtend besloten we ons ontbijt buiten het hotel te gebruiken. The Elephant House Tea & Coffee Shop zag er uitnodigend uit. Binnen bleek je vanaf je tafeltje uitzicht te hebben op het besneeuwde Edinburgh Castle. Ik wilde net zeggen dat het leek op een decor uit Harry Potter toen ik op de menukaart las dat J.K. Rowling hier daadwerkelijk aan Harry Potter geschreven had. De toiletten waren zo koud (tevens met uitzicht op Het Kasteel) dat mijn eigen worstje er bijna afviel.

In heel Edinburgh kan men geen Engels ontbijt bestellen. Een Engels ontbijt blijkt in Edinburgh ‘een traditioneel ontbijt’ te heten. Maar men glimlachte zeer breed toen ik een Schots ontbijt bestelde.

Helaas ontbraken bij het Schotse ontbijt de worstjes. De aanvoer was gestokt. Mogelijk dreigde er een landelijk worstjestekort. Dat zijn natuurlijk vooral Engelse worstjes maar als Engelse worstjes de grens passeren worden ze pardoes Schots. Andersom is dat niet het geval, bleek bij navraag. Een kenner verzekerde mij dat Schotse worstjes als ze de grens oversteken nooit ofte nimmer Engels worden.

Behalve als worstje is het bijna onmogelijk om Schots te worden. Schots ben je. Eigenlijk kom je er nooit meer vanaf. Zo vertelde een Schotse mij: ‘Hij is veel Schotser dan ik.’ Ik heb zoiets in Nederland nog nooit gehoord: ‘Hij is veel Nederlandser dan ik.’ Het blijkt niet zozeer te gaan om waar je geboren bent maar hoe Schots je voorvaderen zijn.

Later die dag kon ik na mijn optreden zeggen dat ik die ochtend geen worstjes had gegeten maar, voor de eerste keer in mijn leven, haggis: gemalen ingewanden van het schaap, met een pittig kruidenmengsel van nootmuskaat en peper. Met deze mededeling heb ik enkele Schotten zeer gelukkig gemaakt. Ik kan het iedereen aanraden.

Ik denk niet dat ik zelf ‘de autoriteiten’ ga schrijven. Nou ja, die taxi’s kunnen beter, de pub in het treinstation wordt al vroeg bevolkt door dronkenlappen en de beveiliging van de schilderijen in The National Galleries is echt minimaal maar ik had nog niet eerder meegemaakt dat een hele lieve schrijfster/vertaalster een dag lang had gereisd om me te zien. Ze kwam diep uit de Schotse Hooglanden.

Met haar en een sympathiek echtpaar uit de filmwereld zijn mijn uitgeefster en ik geëindigd in The Cafe Royal. Het was een geweldige avond. En verdomd, toen we buitenkwamen doemden er opeens overal taxi’s op. Ik was dik ingepakt, als een Schots worstje. Het was alsof Edinburgh zich gewonnen had gegeven. Of ik.

© Arnold Jansen op de Haar

U kunt reageren op ons forum.

Eerdere columns:

Tell a friend
Back to magazine

Magazine archive

December 2014
November 2014
October 2014
September 2014
August 2014
July 2014

News

Angel & Arnold among the paintings
10 December 2010
At the National Galleries of Scotland
Find out more

Arnold Jansen op de Haar is featured at
08 December 2010
Litro Live! – Dutch themed event
Find out more