Your basket (0 items) | view basket
 |
Mijn leven als paard10 April 2011 View the English versionby Arnold Jansen op de Haar In het Zuid-Duitse dorp Laufen is de 15-jarige Regina Mayer erin geslaagd om koe Luna te laten springen als een paard. Haar ouders wilden haar geen paard geven. Omdat ze op een boerderij woont, zadelde ze dus maar een koe. Na enige training lukte het om de koe over een hindernis te laten springen. ‘Ze denkt dat ze een paard is,’ zei Regina over koe Luna, ‘Als ze iets wil doen, doet ze het. Als ze iets niet wil, doet ze het niet.’ Een koe die denkt dat ze een paard is, ik vind het maar verwarrend. Ik vind die uitspraak van Regina trouwens ook verwarrend. Dat een koe haar eigen zin doet, vind ik normaal. Maar als die koe denkt dat ze een paard is, dan luistert ze. Normale paarden luisteren naar hun baas. Anders had je wel politiekoeien in plaats van politiepaarden. Het is overigens wel een mooi beeld: een kudde politiekoeien die achter een stel hooligans aan gaat. Onlangs kwamen er tijdens een gymles op een Schotse school regenwormen uit de lucht vallen. Dat kan ik me al iets beter voorstellen, gezien de hoeveelheid horizontale regen in Schotland. Die regenwormen zijn natuurlijk hartstikke in de war. Maar het was een mooie, heldere dag, aldus hun leraar. Over het algemeen zijn dieren helemaal niet in de war. Dieren weten beter wie ze zijn dan mensen. Dieren doen dierendingen. Een grote witte haai bijt alles doormidden, zowel zeehonden als surfplanken. Dat is zijn taak. Een duif poept de dakpannen vol. Daar is hij duif voor. Een ezel is koppig en een hond trouw. Als een dier dan iets vreemds doet, is het wereldnieuws. Bij mensen ligt dat anders. Mensen doen voortdurend vreemd. Ik heb daar een theorie over. Mensen doen ook dierendingen, zoals naar de wc gaan en de liefde bedrijven, maar doorgaans niet in het openbaar. Mensen stoppen de dierendingen een beetje weg. Maar soms kunnen ze die niet tegenhouden. Op het moment dat u dit leest zit er vast ergens een parlementariër een seksschandaal te veroorzaken of een hele rare declaratie in te vullen. En u zit toch niet in uw neus te peuteren als u dit leest? Onderzoek leert dat twee procent van de lezers van deze column net iemand in de billen heeft geknepen. Of het gaat doen. Ik had het er van de week nog met mijn cursisten creatief schrijven over: je kunt het zo gek niet bedenken of het komt wel voor. Vijf tot tien procent van de kinderen schijnt niet van de vader te zijn van wie ze denken dat ze zijn. In de zichtbare wereld is dat grotendeels verborgen. In de literatuur kun je bij iedereen in het hoofd. Als het goed is maakt literatuur, of kunst in het algemeen, zichtbaar wat onzichtbaar is. In het gewone leven is het maar goed dat niet alles zichtbaar is. Zo ken ik een echtpaar waarvan ik vermoed dat ze wel eens seks hebben gehad. Ze hebben tenslotte kinderen. U kent dat echtpaar niet anders zou u ook aan bedorven kattenvoer denken. Laat ik zeggen dat je er voor je eigen lichamelijke en geestelijke welzijn beter geen voorstelling bij kunt maken. Voor een kind lijkt iedereen nog normaal. Pas later besef je dat mensen zich vaak anders voordoen dan ze zijn. Ik heb een beetje medelijden met de koe die denkt dat ze een paard is. De andere koeien schijnen de koe die denkt dat ze een paard is buiten te sluiten. ‘Doe gewoon koeiendingen,’ loeien ze. Een koe die denkt dat ze een paard is, is gewoon teveel op een mens gaan lijken. Er bestaat namelijk vast wel iemand die denkt dat hij een paard is. Het is alleen nog wachten op de roman Mijn leven als paard. © Arnold Jansen op de Haar U kunt reageren op ons forum. Eerdere columns: Tell a friend Back to magazine |
Magazine archiveMay 2013April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 December 2012 NewsMeet Us at Portobello Market18 April 2011 on Saturday 30 April to browse our books Find out more Angels & Devils 02 April 2011 A daring new Poetry Competition Find out more |
|