Your basket (0 items) | view basket
Bookmark and Share
 
Holland Park Press

Nostalgie als luxeartikel

3 August 2011 View the English version
by Arnold Jansen op de Haar

‘Van nostalgie kun je niet leven,’ zei iemand afgelopen zaterdag op Portobello Market tegen mijn uitgeefster. Het ging over The Travel Bookshop, die te koop staat. Inderdaad, die winkel uit de film Notting Hill, met Hugh Grant.

Zo’n uitspraak zet je aan het denken. Koningshuizen kunnen bijvoorbeeld heel goed van nostalgie leven. Koningshuizen zijn zelf gestolde nostalgie.

Moderne jonge vrouwen werpen zich aan de voeten van jonge prinsen. Zo’n meisje geeft alles op om op traditionele wijze te trouwen. Haar hele leven staat opeens in dienst van haar man. Wij zouden dat natuurlijk nooit doen – wij zijn hartstikke modern – maar het is heerlijk om naar te kijken. Het doet ons denken aan onze ouders of grootouders.

En dan is er een prins die zijn handelsmerk heeft gemaakt van nostalgie. Ik bedoel natuurlijk prins Charles. Zit je al in een nostalgisch beroep, ga je ook nog eens nostalgische architectuur bevorderen.

Hij heeft namelijk in de jaren negentig in Dorset een modeldorp gesticht, Poundbury, met nieuwbouwhuizen in verschillende historische bouwstijlen. Overal in Europa zie je zulke dorpen en wijken verschijnen.

Het enige probleem is dat het wonen in moderne huizen in een historische bouwstijl vrij duur is. Niet iedereen kan in nostalgie wonen.

Het is zoals met biologisch vlees. Biologisch vlees smaakt zoals vlees vroeger smaakte. Het is ook leuker voor de dieren. Maar als iedereen biologisch vlees ging eten op de schaal waarop we nu vlees eten, dan kwamen we al snel ruimte tekort. Je moet er niet aan denken: 11 miljoen Nederlandse scharrelvarkens! Het is bovendien duur. Niet iedereen kan nostalgie eten.

In oktober verwelkomen we de zeven miljardste mens. (In 2025 wordt de acht miljard bereikt.) Nummertje zeven miljard wordt waarschijnlijk op een plek geboren waar men geen tijd heeft voor nostalgie.

In de westerse politiek zie je een terugkeer naar vroegere tijden. Naar tijden dat ‘alles nog goed was’. Maar nummer zeven miljard is op komst. De grenzen sluiten is uiteindelijk geen optie. Sterker nog: we hebben immigranten nodig. Met nostalgie kun je niet regeren.

Je hebt ook plaatsvervangende nostalgie. Ik denk hier aan het behoud van het tropisch regenwoud. Wij hebben geen oerbossen meer maar ver weg willen we die graag behouden. Omdat het natuurlijk ook belangrijk voor ons is, grote stukken ongerepte natuur. Dan moet je alleen iets verzinnen voor de arme boeren die de bomen kappen om landbouwgrond te winnen. Nostalgie kost geld.

Nog een voorbeeld. Steeds minder mensen bezoeken een kerk. Wel willen nog altijd veel mensen trouwen in een kerk, of begraven worden vanuit een kerk. Mogelijk uit nostalgische overwegingen.

Laatst hoorde ik dat in Nederland elke maand een klooster komt leeg te staan en elke week een kerk. In nostalgie kun je niet trouwen of begraven worden, wel in een levende kerk.

En president Obama kan roepen dat Amerika nog steeds het meest geweldige land op aarde is, dan moet hij het ook maar eens laten zien. Misschien moet hij eens praten met de man die zei: ‘Van nostalgie kun je niet leven.’

Nostalgie is een luxeartikel. The Travel Bookshop moeten ze maar aan een rijke Amerikaan verkopen. Of, liever nog, aan een Russische oligarch. Alleen al omdat ik oligarch zo’n lekker woord vind. In elk geval aan iemand die iets te doen zoekt voor zijn schitterende dochter. Dan ben ik wel bereid met haar te trouwen. Zo’n bruiloft met alles erop en eraan. Het lijkt mij heerlijk om te kunnen zeggen: ‘Mijn schoonvader is een oligarch.’

Zoals u begrijpt, beperk ik mijn eigen nostalgie gelukkig tot dromen. Wel signeer ik op zaterdag 13 augustus boeken op Portobello Market. Ook mooi.

© Arnold Jansen op de Haar

U kunt reageren op ons forum.

Eerdere columns:
Voorbij de waanzin

Tell a friend
Back to magazine