Your basket (0 items) | view basket
Bookmark and Share
 
Holland Park Press

Voorpret

17 November 2011 View the English version
by Arnold Jansen op de Haar

Je ergens op verheugen is vaak leuker dan de uitvoering. Neem nou schaatsen. Op tv ziet dat schaatsen er heel lekker uit. Sta je zelf op de dunne ijzers dan voel je onmiddellijk je enkels. En na drie rondjes is alles beneden de knie gevoelloos. Op natuurijs komen daar nog bevriezingsverschijnselen bij.

In mijn jeugd had je bij het hardrijden op de schaats de Zwitser Franz Krienbühl. Aan hem zag je tenminste nog dat schaatsen niet makkelijk was. Hij debuteerde op zijn 38ste  bij internationale schaatswedstrijden. Je was altijd blij als hij niet achterstevoren over de finish kwam. Wel was hij de uitvinder van het schaatspak.

Zelfs moderne wedstrijdschaatsers, bij wie dat schaatsen haast vanzelf lijkt te gaan, schijnen nogal veel pijn te lijden. Hun schoenen zitten zo strak dat hun voeten er na een wedstrijd bijna af vallen.

Dat voorpret meestal een teleurstelling aankondigt, betreft niet alleen sport. Het geldt ook voor voedsel. Ik kan bijvoorbeeld dromen van tomatensoep. Het lijkt een gemakkelijke soep om te maken, maar zelfs in restaurants is hij meestal te zoet, te zout of smakeloos.

Tomatensoep uit blik is het allerergste. Het plaatje op het blik ziet er geweldig uit. In werkelijkheid smaakt de soep naar bindmiddel en kun je met de soepballetjes pingpongen.

Soms kan alleen een koffiegeur mij al opvrolijken. Maar als je koffie drinkt is hij nooit precies goed. In Engeland is hij meestal te slap. In Nederland te sterk. Misschien houd ik gewoon niet van koffie en houd ik alleen van de geur. De ultieme vorm van voorpret: de geur van koffie.

De feestdagen staan weer voor de deur. Ook daar kan ik me enorm op verheugen.

De koffiegeur onder de feestdagen is Sinterklaas. Dat wordt in Nederland op 5 december gevierd met Pakjesavond. Sinterklaas is afgelopen zaterdag reeds per stoomboot uit Spanje gearriveerd. Mocht u niet bekend zijn met deze traditie dan kunt u de column Santa Claus of Sinterklaas? lezen.

Dit jaar arriveerde er een geheel vernieuwde Sinterklaas. Wat zullen we nou krijgen? dacht ik. Hij was een stuk jonger dan de vorige en een stuk minder bisschoppelijk. Zo schreed hij niet en hij zwaaide net iets te uitbundig, zoals burgermeisjes die lid zijn geworden van het koningshuis.
 
Meestal valt Sinterklaas tegen. Niet de man zelf (nou ja, dit jaar wel), maar omdat het leuker is te geven dan te ontvangen. Bovendien is alles hetzelfde als twintig jaar geleden. Maar toen was je vader er nog bij. Die kon zelfs verrast kijken bij cadeaus die hij zelf had gekocht.

Naarmate je ouder wordt zijn de feestdagen steeds meer een herinnering aan hoe leuk het ooit was. Dat vertellen ze je er als kind niet bij.

Voorpret kondigt meestal een desillusie aan: Barack Obama, het achtste seizoen van The X Factor, het EK Voetbal (ik voorspel het vast), vakantie, verjaardagen in het algemeen en die van jezelf in het bijzonder, en het volledige oeuvre van een wereldberoemde schrijver die ik hier niet ga noemen. U kent er zelf wel een.

Onverwachte dingen, zonder voorpret, zijn vaak het best. Je gaat naar een bijeenkomst waar je eigenlijk geen zin in hebt. Je ontmoet hele leuke mensen en eindigt in een kroeg waar je tot sluitingstijd blijft zitten. En dan moet je nog een beetje aangeschoten met de leukste vrouw van de avond met de trein terug naar huis.

Napret bestaat ook. Het betrof een leraar die zei dat we later onze schooltijd zouden herinneren als de mooiste tijd van ons leven. Mooi niet, dacht ik toen. School was een voortdurende vorm van constipatie. En het leven werd na die schooltijd een stuk relaxter.

‘Voorpret onder Italianen in aanloop naar Berlusconi’s aftreden,’ las ik vorige week in de krant. Zou het echt allemaal beter worden? Voorpret is het broertje van heimwee.

© Arnold Jansen op de Haar
U kunt reageren op ons forum.

Eerdere columns:

Tell a friend
Back to magazine