Your basket (0 items) | view basket
 |
Column: Ontbijt met Kate2 October 2009 View the English versionby Arnold Jansen op de Haar Waar ik erg aan verslaafd ben, is Ontbijt-tv. En dan bedoel ik niet de Nederlandse versie maar de Britse. Het is daar een uur vroeger dan bij mij thuis in Arnhem zodat ik een uur later kan opstaan. Als Kate Silverton presenteert kan mijn dag niet meer stuk.
Woonde ik in Moskou, dan stond ik pas ’s middags op, dromend van Kate.
Ik heb lange tijd gedacht dat Kate de kerel was van het presentatieduo, tot ik haar in een ander BBC-programma uit de branding zag oprijzen.
Kate droeg een wetsuit en was in training om iets te doen met een kajak en ‘wild water’. Ze had haar bril niet op en loenste bibberend in de camera. Schitterend. En nu heb ik elke ochtend het beeld van Kate Silverton in een wetsuit.
Ik ben op dat tijdstip zelf ook nog niet geheel gekleed. Even waan ik me dan dat kleine mannetje dat naast haar zit, Bill Turnbull, die wij thuis Little Bull noemen. De kleine stier met de pretoogjes.
Ja, dat zou ik ook zijn als ik naast Kate Silverton, Susanna Reid of Sian Williams zat: een klein stiertje.
Sian Williams reisde van de week af naar het partijcongres van Labour. Ze interviewde de minister-president. Hij hapte naar adem als een vis op het droge. Ik moet dan altijd aan een steur denken, een met uitsterven bedreigde vis.
Sian had net de Sun in zijn gezicht gedrukt met de vette kop: ‘LABOUR’S LOST IT’. ‘En dat lezen zeven miljoen mensen,’ voegde ze hem toe. ‘Feitelijk drie miljoen,’ zei de naar lucht happende Gordon Brown, die verwees naar de oplage. Sian ging er niet eens op in. Dodelijk. Om gelijk daarna te informeren wat er door hem heen ging toen zijn vrouw hem op het partijcongres introduceerde.
Gordon Brown kan niet alleen happen als een vis maar ook nog lachen als een schaap.
Van Ontbijt-tv leer je wie men in een land beschouwt als een babe. Alle Britse ontbijtpresentatrices zijn sexy én bitchy. De mannen zijn van het softere soort. Het is ochtend en je wilt niemand laten schrikken. Behalve als het over politiek gaat. Dan wordt in iedere presentator de Jeremy Paxman wakker.
Verder is iedereen de hele tijd ontzettend positief.
Chris Hollins schuift aan voor de sport. En dan gaat het bijvoorbeeld over tennis. Als vroeger Henman en tegenwoordig Murray ook maar in de buurt van de finale van Wimbledon dreigen te komen, volgen eindeloze verhalen over Henman Hill en Murray Mount.
Kijk, in Nederland hebben we Richard Krajicek, die heeft Wimbledon gewonnen maar we beschouwen hem toch als een loser want hij heeft ‘maar één Grand Slam’ op zijn palmares. Wij denken nog na over een Richard Krajicek-terp.
Wordt er een Brit 83ste bij de Olympische Spelen maar loopt hij daarbij een persoonlijk record dan heeft hij het toch goed gedaan. Laatst werd een Nederlandse wielrenner zesde in de Ronde van Spanje, de beste Nederlandse prestatie in een wielerronde sinds decennia, maar hij was ‘een sukkel’ omdat hij heel lang tweede had gestaan. Voor het weer is Carol Kirkwood ingehuurd. Live vanuit het decor van een kinderprogramma.
Van de week zei ze met een, voor mij, zwaar Schots accent: ‘Wet and windy… very windy for some of us.’ (Nat en winderig… erg winderig voor sommigen van ons.) Bij ons thuis noemen we dat noodweer.
Maar Carol is positief. ‘One or two breaks here and there.’ (Hier en daar een of twee opklaringen.) Ontzettend handig om iemand uit Schotland in Londen het weer te laten presenteren. Ik stel voor dat de Nederlandse tv een eskimo inhuurt. Dan valt het altijd mee.
In Nederland zien we de BBC als het grote voorbeeld voor de publieke omroep. De norm. En zo is het. De presentator van de Nederlandse ochtend-tv is overigens geen eskimo, onze presentator is een nogal lelijke man met de naam Sven Kockelmann.
Elk land krijgt de presentatoren waar het recht op heeft. Sven zit in zijn eentje achter een tafel. Meestal is Sven een beetje zuur. Alsof hij een bruine boterham met kaas eet in plaats van een volledig Engels ontbijt. Ach, hij slaat zich er dapper doorheen. Maar dat ik hem nou onmiddellijk in een wetsuit wil zien, nee.
© Arnold Jansen op de Haar Tell a friend Back to magazine |
Magazine archiveJune 2013May 2013 April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 NewsAnnouncing Holland Park Press01 October 2009 Holland Park Press is a unique publishing initiative. It gives contemporary Dutch writers the opportunity to be published in Dutch and English. Find out more New Titles October 01 October 2009 We are very pleased to announce our new books:
Find out more Publishing Advisor vacancy 01 October 2009 We are looking for someone to work with the publisher on the acquisition and editing of new works in English. Find out more Poetry Translation Competition 01 October 2009 We are running a poetry translation competition. Find out more |
|