Column: De heilige Messi

‘Lionel Messi is de nieuwe Messias’, kopten de kranten na de overwinning van Barcelona op Arsenal. Hij scoorde vier schitterende doelpunten maar om hem dan onmiddellijk tot Messias te bombarderen is wat overdreven. Bovendien heeft Barcelona sinds deze week een ere-voorzitter die reeds jaren aanspraak maakt op die titel, Johan Cruijff, alias El Salvador (De Verlosser).

Dan klinkt Il Piccolo Coccodrillo, de bijnaam van Liverpool-speler Alberto Aquilani, beter. Of Super Pipo, zoals Filippo Inzaghi, de spits van AC Milan, wordt genoemd. Typisch Italiaans: heb je eindelijk een held, noem je hem Super Pipo.

Zelfs keiharde verdedigers worden geëerd met een bijnaam. In het verleden had je José Antonio Camacho die met de liefkozende naam Het Scheermes door het leven ging. Of denk aan Andoni Goicoechea, alias De Slager van Bilbao, ookwel El Gigante de Alonsotegui (De Reus van Alonsotegui). De enkel van Maradonna en de knie van Bernd Schuster kunnen erover meepraten.

Alleen als je centrale middenvelder van Bayern München bent en Schweinsteiger heet, heb je echt geen bijnaam nodig.

De Slager van Bilbao, het klinkt als een opera. ‘Dames en heren, Placido Domingo speelt vanavond de rol van De Slager van Bilbao.’ Met Lesley Garrett en Katherine Jenkins als WAGs (wives and girlfriends). Halverwege het stuk schopt Placido de veelbelovende jonge tenor Marcelo Álvarez doormidden.

Het duurste kaartje voor de topproductie Aida in The Royal Opera House is vijf keer goedkoper dan het duurste kaartje voor de FA Cup Finale op Wembley.

En dan worden voetbalkaartjes nog zwaar gesubsidieerd door de overheid. Want als je de kosten van de veiligheidsmaatregelen mee zou rekenen was het kaartje twee keer zo duur.

Bankiers hebben geen bijnamen. Die worden gewoon ‘graaiers’ genoemd, of ‘zakkenvullers’. En het bonussysteem is ‘pervers’. Lionel Messi verdiende vorig jaar tien miljoen euro bij Barcelona en ontving vier miljoen euro aan bonussen. In diezelfde periode verdiende de topman van The Royal Bank of Scotland 1,2 miljoen pond. Dat bedrag ligt dicht bij het gemiddelde jaarsalaris van de 400 Premier League-spelers (1,1 miljoen pond).

Van de twintig rijkste clubs in Europa komen er zeven uit Engeland. Tegelijkertijd bedraagt de schuld van de Premier League clubs drie miljard pond. Zowel rijke als arme clubs hebben grote schulden. In heel Europa zijn er voetbalverenigingen in de problemen geraakt. De spelers zijn te duur.

In de Nederlandse stad waar ik woon, Arnhem, is de plaatselijke club Vitesse al verschillende keren gered met belastinggeld. Vitesse vecht momenteel voor lijfsbehoud in de eredivisie. En nog altijd ligt het gemiddelde jaarsalaris van de Vitesse-spelers ruim boven dat van de minister-president.

Kleinere clubs zijn niet in staat het talent uit de jeugdopleiding te behouden. Al in de puberteit worden ze met geleend geld weggekocht door de grote clubs.

Ondanks de enorme investeringen zijn de clubs uit de belangrijkste voetbalcompetitie ter wereld, de Premier League, er voor het eerst sinds zeven jaar niet in geslaagd tot de halve finale van de Champions League door te dringen. Het voetbal bevindt zich in een financiële crisis. Het wordt tijd voor een Slager van Bilbao. Of op zijn minst een Piccolo Coccodrillo.

© Arnold Jansen op de Haar

Magazine archive

News