Rennen op naaldhakken

‘De koningin zat al bijna weer in Londen.’
‘Die zit anders best vaak in Londen.’
‘Ik bedoel de Nederlandse koningin, tijdens dodenherdenking.’

‘Dus één verwarde man en de koningin zat bijna weer in Engeland.’
‘Net als aan het begin van de Tweede Wereldoorlog.’
‘Gelukkig was ze dit keer na een paar minuten terug.’
‘Misschien moet ze de volgende keer op sportschoenen komen. De koninklijke familie rennend op naaldhakken is geen gezicht.’

De hele avond werden er op tv veiligheidsdeskundigen opgevoerd die discussieerden over de vraag hoe zoiets kon gebeuren. En een koffertje! Hoe kon daar iemand staan met een koffertje! Maar het was één verwarde man die schreeuwde. Eén verwarde man!

Zelf denk ik dat de Engelse koningin geen stap zou verzetten, al ontploft er een atoombom. De herdenking gaat altijd door, misschien dat ze alleen een beetje boos kijkt in de richting van de bom.

Ondertussen berichtte CNN de hele week over een autobom die niet was afgegaan op Times Square in New York. Het was een amateuristische bom maar de zaak werd van alle zijden belicht. Een kleine week later legde een koelbox New York opnieuw plat. Loos alarm.

In Nederland werd de bekerfinale tussen Ajax en Feyenoord in twee wedstrijden afgewerkt, met alleen thuispubliek. Dit om rellen te voorkomen, want de supporters van die clubs staan elkaar naar het leven. Maar de sfeer was weg. En de veiligheidsmaatregelen net zo groot.

De angst regeert. Een paar jaar geleden stond ik op Heathrow in de rij. Bij het poortje moesten we onze schoenen uitdoen. Voor me stond Edison Arantes do Nascimento, alias Pelé, de wereldberoemde Braziliaanse ex-voetballer. Ook hij moest zijn schoenen uitdoen. Toen hij ze terugkreeg, vroeg de functionaris een handtekening.

Een samenleving waarin een voetballegende zijn schoenen moet uitdoen, en mijn moeder van 85, die heel slecht loopt, is niet míjn samenleving.

Ondertussen neem ik liever de trein. Ik vind het gewoon een prettig gevoel dat ik samen met mijn tandpasta reis.

In Israël schijnt men het op luchthaven Ben Gurion anders te doen. Men stelt alleen een paar controlevragen. De mensen die dat doen zijn zo getraind dat ze het onmiddellijk zien als er iets aan de hand is. Mijn moeder en Pelé kunnen daar gewoon de schoenen aanhouden.

Misschien moeten we elkaar meer controlevragen stellen. Aan mensen die op radicale partijen stemmen bijvoorbeeld. In het Verenigd Koninkrijk op de UKIP of de BNP, in Nederland op Geert Wilders. Het is allemaal angst.

Heel lang dacht de westerse wereld dat het de volgende generatie beter zou gaan. Dat is veranderd. Nu kan het alleen maar slechter gaan, financieel en met het milieu. Griekenland blaast bijna de beurzen op, de Chinezen worden steeds rijker en misschien pleegt er iemand een aanslag.

Niet bang zijn, dat is altijd het beste. Zo heb ik mijzelf voorgenomen als iemand zegt: ‘Ik heb een bom’, ik er onmiddellijk bovenop duik. Als iedereen dat zou doen, zouden er een stuk minder bomaanslagen zijn.

Er zullen altijd aanslagen zijn. Het gaat erom hoe je met die aanslagen omgaat. In de maatschappij zit een tijdbom. En die tijdbom heet angst. Misschien moet ik met een spandoek de straat op. Er staat in grote letters op geschreven: ‘HOOP!’.

© Arnold Jansen op de Haar

Magazine archive

News