Een geheimzinnig genootschap

Mogelijk dat ‘de Opperhapper’ met enige welgekozen bewoordingen de culinaire kwaliteit van het betrokken etablissement neersabelde, maar behalve reputaties maakten we niets stuk. Onze zinspreuk luidde tenslotte: ‘Het komt er bij een diner niet zozeer op aan wat zich op tafel bevindt, als wel wat er op de stoelen zit’. Net als bij een regering.

Ik was automatisch lid van het genootschap omdat ik in de Senaat van het Cadettencorps zat. Bij het Cadetten Borrel en Diner Genootschap was ik ‘Mee-eter zonder Functie’.

De Senaat was het hoogste orgaan en een beetje geheimzinnig. Je werd door je jaargenoten gekozen. Het is de enige verkiezing die ik ooit gewonnen heb. Eerstejaars, die stiertjes werden genoemd, moesten tijdens de ontgroening ‘respect’ roepen als er een Senator langs kwam. Het komt mij nu potsierlijk voor.

Op een dag reisden wij Senatoren af naar Brussel. Ik weet niet eens meer waarom, ik geloof gewoon voor een weekend ertussenuit. Na het nuttigen van enige spiritualiën verzeilden we in de Wetstraat. En verdomd, daar hing een bord met de woorden ‘Voorzitter Senaat’. Een buitenkansje. Een der Senatoren kreeg opdracht de zwaarbewapende wachtpost af te leiden en de overigen schroefden het bord van de muur. Dat is toen in optocht langs enige Brusselse cafés gevoerd.

Het had fout kunnen aflopen en dan was er nooit meer iets van ons vernomen. Maar in die dagen voelden wij ons boven de wet verheven. Ooit, zo beloofden wij elkaar, gingen we het heel ver brengen. Ikzelf dacht aan minister-president. Daarom herken ik het zo goed van die jongens van The Bullingdon. Goeie jongens, maar een rare club.

Tegenwoordig zie ik de overige Senatoren nog nauwelijks. Behalve D. Samen arriveerden we als officier bij het Garderegiment Grenadiers. Samen verzeilden we in een oorlog.

Ik ontdekte de literatuur en ook D. ging uiteindelijk een andere weg. We hebben allebei een hekel aan ontgroeningen. Eigenlijk aan gezag in het algemeen. En we zijn geen minister-president en minister van financiën geworden. Ik ben schrijver en D. geeft wandelyoga. Ook mooi.

Op maandagochtenden zo omstreeks elf uur treffen we elkaar in het café voor ‘werkoverleg’. En bij zonnig weer op een terras. We steken een sigaar op en dan zeggen we tegen elkaar: ‘Zouden die anderen het erg druk hebben?’ Gelukkig hebben we de foto’s nog.

© Arnold Jansen op de Haar

Magazine archive

News