Your basket (0 items) | view basket
Bookmark and Share
 
Holland Park Press

Mijn Gareth Malone-moment

20 June 2010 View the English version
by Arnold Jansen op de Haar

Hij is zo’n jongen met een kapsel dat niet in de war kan raken. Mijn kapsel kan ook niet in de war raken maar dat is weer een ander verhaal. Afgelopen donderdag begon op BBC Twee Gareth Goes to Glyndebourne, waarin Gareth Malone kinderen die nauwelijks weten wat opera is – ‘zingende dikke vrouwen’ – omtovert tot een koor dat zal optreden in de opera Knight Crew. Mij kun je dan opvegen.

Eerder zag ik alle afleveringen van The Choir, waarin Gareth de meest onwaarschijnlijke types aan het zingen kreeg. Ik weet ook wel dat niet alles wat je op tv ziet echt waar is, maar op de een of andere manier geloof ik Gareth.

Deze keer legde hij de lat nog hoger: de kinderen die hij opleidde gingen auditie doen voor het wereldberoemde Glyndebourne. De kinderen deden heel stoer maar toen ze moesten auditeren braken hun stemmen. Een verlegen zwart meisje sloeg helemaal dicht, maar Gareth kreeg ook haar weer op gang.

Ik huil nooit in het openbaar. Ik ben tenslotte geen Noord-Koreaanse voetballer die op het WK Voetbal zijn volkslied hoort. Maar bij het zien van Gareth Goes to Glyndebourne overviel mij een hevige ontroering. Gelukkig was er niemand bij.

Ik moest denken aan mijn eigen Gareth Malone-moment, zo’n twee weken geleden. Aan mij was gevraagd om de Kinderjury van een Kinder Kunst Festival te begeleiden. Ze zouden recensies schrijven van de voorstellingen, door en voor kinderen.

Eerder heb ik workshops creatief schrijven gegeven aan onder meer een vrouwelijke Lion’s Club, aan ‘veertig meisjes die veertig werden’ en aan een clubje psychiatrische patiënten op een zolder. ‘Ik heb een schriftje waarin ik alle vieze woorden uit soaps opschrijf,’ zei een deelnemer toen. Maar dit was pas echt een uitdaging.

Elf uur lang ben ik met zes kinderen opgetrokken, waarin we drie voorstellingen hebben gezien. Opvallend hoe kinderen van negen tot twaalf het ene moment heel volwassen zijn en het volgende moment weer kind; schrijven als een bezetene en dan weer de slappe lach.

‘Vat Robin Hood samen,’ gaf ik als opdracht. Antwoord van Sara (9): ‘Een jongen die arme mensen helpt. Maar wel gegaapt. Voor het eerst.’

Nou was Robin Hood ook een tikkeltje minder dan de andere twee voorstellingen. Ik moest heel erg denken aan de kerstvoorstelling uit de film Love Actually. De ridders hadden van zilverkarton een koker op hun hoofd die een helm moest voorstellen maar eerder op een schoorsteen leek en iemand sloeg met zijn houten zwaard per ongeluk keihard een figurant op zijn oor.
 
Drie andere figuranten, allen met schoorsteen, schoten onmiddellijk te hulp. Maar ook dat ontroerde. En toen de voorstelling van de musicalklas begon, stond het kippenvel tot in mijn nek.

Regelmatig liet ik de jury los in de tuin van het Kunstbedrijf om te ravotten. Bovendien was er gedurende de hele dag een voortdurende aanvoer van limonade, chocoladekoekjes en spekkies.

‘Je moet niet teveel sigaren roken,’ zei Lisa bezorgd toen ik er in de tuin nog een opstak, ‘dat is slecht.’ Sara nam het voor me op: ‘Mijn opa rookt ook, en die is 75.’ Heerlijke kinderen.

De volgende avond stond ik met ‘mijn zes kinderen’ op het podium voor de juryuitslag. Zelfs Bogi, die eigenlijk niet durfde, had in het rijtje plaatsgenomen. Ik had ze op grootte gezet en om de beurt gaven ze quotes. Ze deden het geweldig. Ik voelde me enigszins kapitein Von Trapp uit The Sound of Music maar het zingen van Edelweiss heb ik het publiek bespaard.

Thuisgekomen dacht ik: als ik negen- tot twaalfjarigen serieus aan het schrijven kan krijgen is niets onmogelijk.

Westerse voetbalclubs richten massaal voetbalscholen op in Afrika. Slechts een enkel spelertje haalt het tot profniveau. Wat een verspilling van talent! Laat ze kennismaken met creatief schrijven, toneel en opera.

Nou ja, dat geldt ook voor kinderen hier. Door een overdreven aandacht voor alleen tennis, hockey of voetbal zitten steeds meer kinderen in een monocultuur.

© Arnold Jansen op de Haar

U kunt reageren op ons forum.
 
Eerdere columns:

Tell a friend
Back to magazine

Magazine archive

August 2014
July 2014
June 2014
May 2014
April 2014
March 2014

News

My Father from King of Tuzla
17 June 2010
To celebrate Father’s Day
Find out more

The Lonely Tree – First Reviews
29 July 2010
Read what has been said so far, updated
Find out more

Our Press in The Hill
15 June 2010
Magazine feature
Find out more