Nick Robinson, de politiek commentator van de BBC, was afgelopen week een hit op YouTube. Nadat hij zijn tekst voor de tv-camera had uitgesproken, draaide hij zich om. Daar stond al een hele tijd een demonstrant met de tekst: ‘Cut the war, not the poor’ (‘Bezuinig op oorlog, niet op de armen’).

Nick twijfelde geen moment, trok de demonstrant het bord uit handen en vertrapte het onder zijn voeten. Je moet dat als politiek commentator natuurlijk niet doen maar ik begreep het wel. En Nick gaf de stok waar het bord aan vast had gezeten netjes terug aan de verbouwereerde demonstrant.

Onlangs zag ik zelf voor het eerst van mijn leven een demonstratie van dichtbij. Ik reisde op 29 september per trein van Nederland naar Londen en had op station Brussel-Zuid een uur over. Ik besloot om buiten de stationshal een sigaartje te gaan roken.

Het geluid van een massa in beweging kwam me tegemoet. Joelende demonstranten trokken langs in groene en rode regenjacks. Op het Europaplein stond een demonstratie op het punt van beginnen.

Later hoorde ik dat het om een actie ‘tegen de aanpak van de crisis door de Europese landen’ ging. Een vage omschrijving maar zo’n 100.000 mensen waren op kosten van de vakbonden met broodtrommels en feesttoeters naar Brussel gereisd en stonden zich voor mijn neus te verzamelen.

Naast me bevond zich een rokende oudere heer in een duur pak. De demonstranten bliezen op fluitjes en hier en daar werd reeds vuurwerk afgeschoten. De heer naast me had net tegen me gezegd dat de politie uit zicht bleef omdat het anders zou werken als een rode lap op een stier. Op dat moment passeerde de bond van onderwijzend personeel.

Wie er gooide weet ik niet maar plotseling ontplofte naast mijn oor een rotje. Een ander projectiel vloog bij mijn buurman in de broekspijp. Ik greep naar mijn hoofd en mijn buurman maakte een pirouette op één been. Een paar van de demonstrerende leraren lachten. Het liefst had ik op dat moment alle demonstranten de borden uit handen gerukt.

In de commentaren op YouTube krijgt Nick Robinson er flink van langs. Zo is hij onder meer ‘a fucking little rat’ en ‘a scum’ (tuig). Anti-oorlogsdemonstranten behoren tot de meest agressieve soort en dat is raar. Ik bedoel: je gaat van huis om voor de vrede te demonstreren en onderweg ga je lekker wat dingen vernielen. Nick Robinson gaf ze gewoon een koekje van eigen deeg.

Ik zal nooit meelopen in een demonstratie. Ook zal ik nooit lid worden van een vakbond, zelfs niet van een vakbond voor schrijvers. (Ik vind vergaderen een ramp.)

Enige jaren geleden werd mij als schrijver gevraagd een petitie te ondertekenen tegen de bio-industrie namens de stichting ‘Varkens in Nood’. Ik ben het met ze eens dat er veel beter met dieren moet worden omgegaan maar ik geloof in democratie, niet in de macht van de straat.

Bovendien zit in het boek dat je leest waarschijnlijk varken (lijm), net als in je schoenen. Maar er zitten ook gemalen varkensbotten in porselein en in de remmen van de trein.

 

Varkensvet zit in biodiesel. Van varkensvet wordt ook glycerine gemaakt en dat zit weer in tandpasta en boenwas. Uit het beenmerg komt gelatine, en dat zit in kauwgom, ijs en vruchtensappen.

Dus als je ’s morgens je tanden hebt gepoetst, een glaasje vruchtensap hebt gedronken en met de trein naar de demonstratie voor dierenrechten afreist, heb je reeds een varken vermoord. Kijk, dat vind ik nou humor.

De Nederlandse schrijver Gerard Reve (1923-2006) schreef ooit het gedicht Getuigenis. Dat eindigt zo:

U kunt reageren op ons forum.
 
Eerdere columns:

Pino in Berlijn
Onder de mensen
Fietsen voor Europa
De dichter en de dader
Geert Wilders - De Film
Doe het niet, Amy