![]() |
Reis naar het einde van de nacht7 November 2010 View the English versionby Arnold Jansen op de Haar Afgelopen donderdag reisde ik met de trein van Londen terug naar Nederland. Het voordeel van alleen reizen is dat je gesprekken kunt afluisteren. In de Eurostar zat een man te bellen. Hij was opgetogen. ‘We zijn vanavond op Channel 4,’ zei hij, ‘maar helaas kan ik zelf niet.’ Daarna belde hij nog iemand. ‘Ik geloof niet dat we vanavond het woord nucleair moeten gebruiken…’ Hij stopte, keek me aan en verliet de coupé. Reizend door België bleef die zin hangen. Bovendien was iedereen stil. En ik had de tijd om te lezen in Philip Larkins Letters to Monica. De dichter schreef: ‘What frightens me most about marriage is the passing-a-law-never-to-be-alone-again side of it’ (‘Wat me het bangst maakt voor trouwen is de kant dat-je-stemt-voor-een-wet-dat-je-nooit-meer-alleen-zult-zijn’). Inmiddels was ik in Nederland. ‘Station Breda,’ werd er omgeroepen. Het werd drukker. ‘Station Den Bosch,’ klonk het over de intercom en de jongens verlieten de trein. Even later kwamen aan de andere zijde van het gangpad een jongen en een meisje zitten. Zij bleek samen te wonen met ene Benny. Dat samenwonen was een beetje eerder dan gepland en tja, een studentenkamer was moeilijk te krijgen. De corpsjongens zouden haar ‘een makkelijk te regelen meisje’ noemen. ‘Over tien jaar zitten jullie allemaal gevangen in een huwelijk,’ prevelde ik. In Nijmegen stapten de twee studenten uit. Een ouder echtpaar en een bejaarde dame namen hun plaatsen in. De twee vrouwen begonnen tegen elkaar op te bieden over hun kleinkinderen. Ik moest aan het gedicht The Whitsun Weddings van Philip Larkin denken. Larkin zat in een trein en er stapten elke keer bruiloftsgasten in. A dozen marriages got under way (een dozijn huwelijken waren onderweg). Thuisgekomen las ik het bericht dat Countryfile presentatrice Miriam O’Reilly (53) negen maanden voor ze door de BBC ontslagen werd te horen kreeg dat ze ‘moest oppassen met die rimpels’. We worden allemaal ouder, maar het adagium is: Jong en Lekker. Je mocht eens alleen blijven. Ik kreeg enorme zin om iets nucleairs te laten ontploffen. De namen in deze column zijn gefingeerd. © Arnold Jansen op de Haar U kunt reageren op ons forum.
Eerdere columns: Tell a friend Back to magazine |
Magazine archiveJune 2013May 2013 April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 NewsHolland Park Press exhibits09 November 2010 At the Small Publishers Fair Find out more Lunchtime, Poetry & Arnold 04 November 2010 Moving performance at the Royal Festival Hall Find out more News Just In 02 November 2010 Arnold at the Royal Festival Hall on 3 Nov Find out more King of Tuzla recommended 01 November 2010 Infused with pathos and wit Find out more |
|


