HET DAGBOEK

 

Tijmen Klein Gildekamp dacht aan water, aan een koel glas, aan een badkuip waarin hij zich helemaal onder zou kunnen dompelen, of, liever nog, aan de zee.
      Het huis waarin hij zich bevond lag in het zinderende, hier en daar licht glooiende, maar verder vlakke gebied tussen Sevilla, Mérida en Badajoz, waar je reizigers van verre kon zien aankomen, waar klompen steen als verweerde beelden in het lege landschap de wacht hielden: het goudgerande, kurkdroge hart van Andalusië. De dorpen lagen geïsoleerd, met kerktorens als masten van gestrande schepen.
      Het gehucht in de buurt was niet meer dan een kruispunt in een slechte spaghettiwestern, met een kleine supermarkt waar hij zijn boodschappen deed. Een winkel waar bloedworsten met rijst erin lagen uitgestald, grote, vreemd gevormde broden, verse olijven en zware, donkere wijn die aan je glas bleef hangen als je het walste. Alles was typisch Spaans, alleen het landschap oogde als het decor van een spaghettiwestern. Ooit waren de bossen hier gekapt voor schepen om Amerika te ontdekken.
      Hij bevond zich ver van doorgaande wegen. Niemand kende hem hier. Bíjna niemand. Van tijd tot tijd verbeeldde hij zich dat de buurman, een schaapherder, hem met zijn kijker gadesloeg. Vanuit zijn geopende slaapkamerraam blikkerde er soms iets in het zonlicht. De buurman was de enige met wie hij sprak, zijn huisbaas. Ook hem had hij vooruitbetaald. Een maand. Hij nam voorschotten op zijn leven. Nu het nog kon.
      In de Nederlandse stad waar hij gewoond had, wisten de mensen dat hij spoorloos was. Maar niet waarom. Hij was spoorloos omdat hij spoorloos wílde zijn, de mensen te dichtbij kwamen. Verdwijnen was de enige mogelijkheid om te zien wat werkelijk van waarde was. Hij was twee keer in zijn leven gevlucht. Dit was de tweede keer. De reden was dezelfde: hij vluchtte om wie hij níet was.

 

Hij zette de pen op het papier. Dat was het enige geluid in het Spaanse huis: die krassende pen.