was successfully added to your cart.

Loved by All

Geliefd door allen

April 17, 2015

By Arnold Jansen op de Haar

Recently, I visited Karl Marx’s grave at Highgate Cemetery in North London. It’s only an hour’s journey by bus. There was an entrance fee of four pounds per person. ‘Four pounds,’ my travel companion said to the lady behind the counter, ‘to visit a graveyard?’

There was, of course, the maintenance of the trees, the lady behind the till explained patiently. And besides, there was just a one-off payment for a grave. ‘The remaining maintenance is paid for from the entrance fees.’

‘Workers of all lands, unite,’ I murmured.

She even ran after us to give us a map pointing out the graves of famous dead people. Naturally, some are more equal than others.

Most of the graves looked as if they had experienced stormy weather. As a warning, some of them were cordoned off with yellow tape, as if those graves could kill you. Could one of these old communists ever have been crushed by such a stone?

It’s a very beautiful graveyard, but as dead as a dodo, if you can say such a thing about a graveyard. Where were the fresh flowers? Isn’t it a bit disrespectful to let these graves waste away? It’s all quite beautiful, but, really, to treat the dead in this way…

Ah, there’s Marx: along a curve in the path, his enormous head loomed before us. ‘Couldn’t they have made it a bit smaller?’ I said to my travel companion.

And the strange thing was that it had been glorious weather all day, but the moment we stood eye to eye with Marx, the sky clouded over and a stiff breeze developed. I wouldn’t exactly say that it was a sign, but it was rather remarkable.

And yes, they had laid flowers, but they were quite old, or bought from a petrol station along the way. You wouldn’t even dare to present them to your mother-in-law.

Present-day comrades, in large numbers, lay close by the shining model. On some of the graves they had added the occupation (‘architect’, ‘filmmaker’), on many also ‘communist’, ‘a socialist until the end’, ‘matriarch and socialist’ or ‘communist ukulele teacher’.

I could envisage a spot for Ed Miliband. However, Ed will have to go into an urn, because all the other modern socialists also have very small gravestones. Of course, not until he’s 103, but even so.

You can say a lot about these socialist or communists, but, in spite of those small headstones, not that they’re retiring. Just a one-off fee, and you can revolve in Karl Marx’s shadow for eternity. And moreover, to see this, we had to pay for it.

Well, Marx didn’t know how his legacy was going to be used, of course, but lying near him out of vanity feels rather uncomfortable in the light of history.

I began to feel a bit agitated. Luckily, after a short while, we found George Eliot’s grave. Well, an agnostic, but even so I put a pebble on this grave.

When we passed Karl Marx for a second time I couldn’t hold it in. All of a sudden, I shouted ‘Boo!’ At least three beards, standing in front of his grave in adoration, looked up startled.

I was beginning to enjoy myself. I was spotting a communist behind every shrub. I said, ‘In this place, the resurrection of the dead could turn out to be a rather jolly affair.’ 

Just before leaving the graveyard, we spotted two graves, those of a man and a woman side by side, a married couple. On his stone was written: loved by all. On hers: loved by many. It made you want to phone their family to find out what had happened.

Highgate Cemetery is a beautiful graveyard, a history lesson, but that you have to pay for it is a bloody shame.

© Arnold Jansen op de Haar
© Translation Holland Park Press
arnold jansen op de haar & Karl Marx

Visit Arnold’s home page to find out more about his other publications.
 
Previous columns:
Cooking in Peacetime
A Bit of a Genetic Mess
Email a Fairy
A Peeing Neanderthal
Fictional Brits
Bare Burka
Is Van Gaal a Turkey?
An Estate Agent in High Heels
A Boy from Westminster
Adventure in Amsterdam
Amalia & George
Cheering Quietly
Human Waste
D-Day for Poetry
A Dog in London
Van Gaal and Wurst
Baby King George
The Virgin Train from Birmingham
Nuclear Hospitality
Vladimir the Viking
Ski Girl with Moustache
Phoenix
Message From the Bathtub
A Consistent Resolution
Nigella’s Law
Selfie
Cowboy in the Kingdom
An Angry Philanthropist
Oligarch with Red Umbrella
The Lives of Others
Uproar in the Czar Peter House
A Postcard Home
An Angry Ladies’ Hairdresser
Syrian Football
The Man Who is Always Late
What will survive of us is love
A Gibraltarian Librarian
A Gay Sympathiser
Hot Pants Harry
Cycling Sustained by Aunt Corry’s Pancakes!
A Slight Inconvenience
Phoning an Extraterrestrial
Naked in a Ballet Class
The Ouch, Ouch, Ouch Threshold
Eurovision
A Sincere Person
King of the People
Thatcher’s Secret Weapon
A Cycling Jeweller
Eating Like the Pope
A Poet with Gout
A Plastic Foreign Horse

Onlangs bezocht ik het graf van Karl Marx, op Highgate Cemetery in Noord-Londen. Slechts een uurtje met de bus. Om binnen te komen moest je vier pond per persoon betalen. ‘Vier pond,’ zei mijn reisgenote tegen de mevrouw achter de balie, ‘voor een begraafplaats?’

Er was natuurlijk het onderhoud aan de bomen, legde de mevrouw achter de kassa ons geduldig uit. En bovendien betaalde men slechts één keer voor het graf. ‘De rest van het onderhoud wordt betaald uit entreegelden.’

‘Arbeiders aller landen verenigt u,’ mompelde ik.

Ze snelde nog achter ons aan om een kaart mee te geven waarop we de graven van de beroemde doden konden vinden. Sommigen zijn natuurlijk meer gelijk dan anderen.

De meeste graven lagen erbij alsof er een stormwind had gewoed. Om andere zaten ter waarschuwing gele linten, alsof de graven je konden doden. Zou er wel eens een of andere oude communist door zo’n steen verpletterd zijn?

Het is een hele mooie begraafplaats, maar zo dood als een pier, als je dat van een begraafplaats kunt zeggen. Waar waren de verse bloemen? En is het niet een beetje respectloos om die graven zo te laten vergaan? Het is allemaal wel mooi, maar om daar nou dooien voor te gebruiken…

Ha, daar had je Marx al. In een bocht van het pad doemde zijn enorme kop voor ons op. ‘Had het niet een tikkeltje kleiner gekund?’ zei ik tegen mijn reisgenote.

En het rare was: het was de hele dag stralend weer geweest, maar het moment dat we oog in oog met Marx stonden, betrok de lucht en stak er een harde wind op. Ik wil niet gelijk zeggen dat het een teken was, maar het is toch opmerkelijk.

En ja, er lagen bloemen. Maar die waren of al hartstikke oud, of betrokken van een pompstation langs de weg. Je zou ze nog niet aan je schoonmoeder geven.

De hedendaagse kameraden lagen in groten getale dicht bij het grote voorbeeld. Op sommige graven stond het beroep erbij (‘architect’, ‘filmmaker’), maar bij veel ook ‘communist’, ‘socialist tot het eind’, ‘matriarch en socialist’ of ‘communistische ukelele-docent’.

Ik zag al een plaatsje voor Ed Miliband. Dan moet Ed wel in een urn. Want ook al die andere moderne socialisten hebben hele kleine grafstenen. Als hij 103 is natuurlijk. Maar toch.

Je kunt over die socialisten en communisten veel zeggen, maar, ondanks die kleine stenen, niet dat ze bescheiden zijn. Slechts één keer betalen en je dan voor de eeuwigheid wentelen in de slagschaduw van Karl Marx. En om dat te zien moeten wij er nog voor betalen ook.

Kijk, die Marx wist natuurlijk ook niet wat er later allemaal met zijn gedachtengoed gebeuren zou. Maar om uit ijdelheid dicht bij hem te gaan liggen, voelt in het licht van de geschiedenis toch een beetje ongemakkelijk.

Ik begon me een beetje op te winden. Gelukkig vonden we even later het graf van George Eliot. Wel een agnost, maar ik heb op dat graf toch maar een steentje gelegd.

Toen we voor de tweede maal Karl Marx passeerden kon ik het niet stoppen. Ik riep zomaar ‘Boe!’ Minstens drie baarden die in aanbidding voor zijn grafmonument stonden, keken verschrikt op.

Ik begon er plezier in te krijgen. Achter iedere struik zag ik een communist. ‘Bij de opstanding der doden kan het hier nog een hele vrolijke boel worden,’ zei ik.

Vlak voor we de begraafplaats verlieten zagen we nog twee graven, van een man en een vrouw naast elkaar, een echtpaar. Op zijn steen stond: loved by all. Op die van haar: loved by many. Je zou bijna naar de familie bellen om te vragen wat hier aan de hand was.

Highgate Cemetery is een schitterende begraafplaats, en een geschiedenisles, maar dat je ervoor moet betalen is a bloody shame.

© Arnold Jansen op de Haar
"arnold

Eerdere columns:
Koken in vredestijd
Een genetisch zootje
E-mail een elfje
De plassende Neanderthaler
Fictieve Britten
Blote boerka
Is Van Gaal een kalkoen?
Een makelaar op hoge hakken
Een jongen uit Westminster
Avontuur in Amsterdam
Amalia & George
Zachtjes juichen
Menselijk afval
D-Day voor poёzie
Een hond in Londen
Van Gaal en Wurst
Baby King George
De Virgin trein uit Birmingham
Nucleaire gastvrijheid
Vladimir de Viking
Ski-meisje met snor
Feniks
Bericht vanuit de badkuip
Een consequent voornemen
De wet van Nigella
Selfie
Cowboy in het koninkrijk
Een boze filantroop
Oligarch met rode paraplu
Het leven van de anderen
Rumoer in het Tsaar Peterhuisje
Een briefkaart naar huis
Een boze dameskapper
Syrisch voetbal
De man die altijd te laat is
What will survive of us is love
Een Gibraltarese bibliothecaris
Homosympathisant
Hot Pants Harry
Fietsen op tante Corry’s pannenkoeken!
Een klein ongemak
Telefoneren met een buitenaards wezen
Naakt in de balletklas
Het Oeioeioei-drempeltje
Eurovisie
Een oprecht mens
Koning van het volk
Thatchers geheime wapen
Een fietsende jewelier
Eten als de paus
Een dichter met jicht
Een plastic buitenlands paard