was successfully added to your cart.

Mary Magdalene of Notting Hill

Maria Magdalena van Notting Hill

April 21, 2016

By Arnold Jansen op de Haar

As you may know, every Saturday I’m on Portobello market with the Holland Park Press bookstall, and I don’t want to keep from you what happened there last week.

Two women passed our stall (located on the corner of Tavistock Road – in case you’re interested). The older one had a rosary around her neck and was dressed in a robe decorated with pictures of saints.

I immediately recognised her from the congregation of the nearby Roman Catholic Church (but more about this later). The other woman was, I guessed, from the Philippines. She was wearing a short skirt, high heels and a man’s hat. If she hadn’t been handing out leaflets with a picture of Jesus wearing a crown of thorns, she could have been a street prostitute.

After watching both women for a little while, I decided to go and collect a leaflet.

The text on the back of the Jesus picture was printed upside down. It consisted of passages from the Bible, but I couldn’t figure out which denomination these texts belonged to. I decided to ask the older woman.

‘I’m a Catholic,’ she said.
I let her know that I had seen her in church.
She looked at me, somewhat surprised, and answered with a smile: ‘Actually, I’m a Franciscan nun.’ And she continued: ‘A naughty nun. I’ve done it with married men. But then I go to confession… only to do it all over again.’
The ‘Mary Magdalene of Notting Hill’, who must be seventy-odd years old, broke into a smile showing her last remaining tooth.

I’m not making this up. I just ran into it.

But I promised to tell you how I knew her through this church.

In this area of London, there are plenty of Roman Catholic churches. There are about six within walking distance of where I live.

Since I moved to London two years ago, I’ve been going to St Mary of the Angels every week. From my twentieth to my fiftieth birthday, I only went to church occasionally, on the main feast days and, more frequently, to light candles.

I’m not sure if you in the Netherlands still frequent Catholic churches, but there one is usually surrounded by the blue-rinse brigade. The last time I attended mass in a Dutch church, there was a layman standing next to the priest at the altar who said at the start: ‘Later in my homily I’m going to address…’ This makes you wonder: who’s he?

London is just as secular, but here a Catholic church is populated by people from all over the world, from the young to the old. And you know what you’re getting, because it’s with full ‘bells and smells’.

I write about this rather hesitantly, because now you may well be thinking: I thought he was such an intellectual boy; has he gone crazy?

When he was still alive, atheist and Nobel laureate Harold Pinter occasionally accompanied his wife, Lady Antonia Fraser, to mass. I’ve seen it with my own eyes.

But I’m not an atheist, I’m a Catholic. And although I attended a school with nasty monks, who actually never laid a finger on me but harmed the rest of the school, this being a Catholic never entirely left me.

St Mary of the Angels is a magnificent church but, on average, its parishioners are not very rich. It shows in the way they dress. However, there is quite a lot of variety.

The ‘Portuguese mass’ begins half an hour after ‘our mass’, and the Portuguese always arrive too early. This regularly leads to the threat of fights in the pews.

The parish priest is Father Keith, who, according to a recently visiting cardinal, should have been a bishop by now. That’s correct, because most times his homily is very interesting and intellectual, featuring quotes from poets and church fathers (even you could learn something from it), but I get the impression that many of those present can’t quite follow it.

In any case, he isn’t audible at the back, because of the many crying babies and screaming toddlers (an Italian scene). And the homeless man who lies on a hot-air floor grating each Sunday doesn’t wake up for anything.

During communion, there are always a few single ladies who are keen to ‘join the queue’ in front of Father Keith, and preferably as the very last one, so that they clearly attract his attention. Poor Father Keith.

The number of altar servers doubles during mass, because many arrive late. (For those of you who are rather cynical: there are a number of supervising ladies so that nothing untoward can happen.)

Regularly, there are also visiting priests here to ‘practise their English’. And Father Keith puts them in front of us completely on their own. Of course, he thinks: it’s best to push them in and see if they can swim. You have the printed text, though, except for the homily, but you can survive that.

Father Hugh has been there a bit longer. He’s young and black and hails from one the Caribbean islands in the Commonwealth. Occasionally, he bursts into song during his homily. This very much holds everyone’s attention, as Father Hugh absolutely can’t sing.

And now I hope Father Keith will not excommunicate me after reading this column. In spite of all that’s going on at St Mary of the Angels, attending mass always makes me feel very serene. It puts life in perspective. We’re here for only a short time. Eternity lasts quite a bit longer.

© Arnold Jansen op de Haar
© Translation Holland Park Press

Visit Arnold’s home page to find out more about his other publications.

Arnold reading poetry

Previous columns:
No Hugging of Brits!
The God of Rochester
A ‘Bare Buttocks Face’
A Coach Full of Exes
On a Knife Edge
A Very British Secret
End-of-Year Chat
A Cigar in Brussels
Burning a Catholic
Ted or Sylvia?
Unsuitable for Class War
England-bound
The Weather in Arnhem
Accident & Emergency
The Plumber and the Little Prince
A Trojan Horse
Pilloried!
Portobello Hipster
A Celebration Every Day
Diana is Back
Loved by All
Cooking in Peacetime
A Bit of a Genetic Mess
Email a Fairy
A Peeing Neanderthal
Fictional Brits
Bare Burka
Is Van Gaal a Turkey?
An Estate Agent in High Heels
A Boy from Westminster
Adventure in Amsterdam
Amalia & George
Cheering Quietly
Human Waste
D-Day for Poetry
A Dog in London
Van Gaal and Wurst
Baby King George
The Virgin Train from Birmingham
Nuclear Hospitality
Vladimir the Viking
Ski Girl with Moustache
Phoenix
Message From the Bathtub
A Consistent Resolution
Nigella’s Law
Selfie
Cowboy in the Kingdom
An Angry Philanthropist
Oligarch with Red Umbrella
The Lives of Others
Uproar in the Czar Peter House

Zoals u misschien weet sta ik elke zaterdag met uitgeverij Holland Park Press op Portobello Market en daar gebeurde vorige week iets wat ik u niet wil onthouden.

Langs onze kraam (op de hoek met Tavistock Road – dit voor eventuele belangstellenden) passeerden twee vrouwen. De oudere van de twee droeg een gewaad met afbeeldingen van heiligen en om haar hals een rozenkrans.

Ik herkende haar onmiddellijk uit een rooms-katholieke kerk vlakbij. (Maar daarover later meer.) De ander was Filipijns, schatte ik zo in. Ze droeg een kort rokje, hoge hakken en een mannenhoedje. Als ze geen blaadjes met Jezus-met-doornenkroon was gaan uitdelen, had ze een straatprostituee kunnen zijn.

Na beide vrouwen een tijdje te hebben gadegeslagen, besloot ik om een pamflet te gaan halen.

De tekst op de achterzijde van de Jezus-afbeelding stond op de kop en scheef. Het waren Bijbelteksten maar ik kon er niet uit opmaken van welke denominatie de teksten waren. Ik besloot het de oudere vrouw te vragen.

‘Ik ben katholiek,’ zei ze.
Ik maakte kenbaar dat ik haar in de kerk had gezien.
Ze keek me enigszins verbaasd aan en zei met een glimlach: ‘Eigenlijk ben ik een Franciscaner non.’ En vervolgde: ‘A naughty nun. Ik heb het gedaan met getrouwde mannen. Maar dan ga ik biechten… en dan doe ik het weer opnieuw.’
De ‘Maria Magdalena van Notting Hill’, die toch al een jaar of zeventig moest zijn, lachte nu haar ene tand bloot.

Ik verzin die dingen niet. Ze overkomen me.

Maar ik zou u nog vertellen waarom ik haar kende uit die kerk.

Het barst in dit deel van Londen van de katholieke kerken. Er liggen er alleen al een stuk of zes op loopafstand van waar ik woon.

En sinds ik zo’n twee jaar geleden naar Londen verhuisde, kom ik wekelijks in St Mary of the Angels. Tussen mijn twintigste en mijn vijftigste kwam ik incidenteel in de kerk, op hoogtijdagen en, wat vaker, om kaarsjes aan te steken.

Ik weet niet of u in Nederland nog wel eens in een katholieke kerk komt, maar men zit daar doorgaans tussen de grijze dakduiven. De laatste keer dat ik in een Nederlandse kerk was, was er een man in burger die naast de pastoor op het altaar stond en aan het begin van de mis zei: ‘Ik ga het straks in mijn overweging hebben over…’ Zodat je gelijk denkt: wie is die koekenbakker?

Londen is net zo geseculariseerd, maar hier zit de hele wereld in zo’n katholieke kerk, van jong tot oud. En je weet waar je aan toe bent, want het is nog ‘met alle toeters en bellen’.

Ik schrijf hier schoorvoetend over want misschien denkt u nu: het was zo’n intellectuele jongen, is hij helemaal gek geworden?

Toen hij leefde ging atheïst en Nobelprijswinnaar Harold Pinter ook wel eens met zijn vrouw Lady Antonia Fraser mee naar de mis. Ik heb het zelf gezien.

Maar ik ben geen atheïst. Ik ben katholiek. En hoewel ik op een school heb gezeten met hele nare paters, die overigens nooit aan me hebben gezeten, maar wel aan de hele rest van de school, dat katholieke is nooit helemaal verdwenen.

St Mary of the Angels is een schitterende kerk maar de parochianen zijn gemiddeld niet erg rijk. Dat zie je aan hun kleding. En verder is de variatie, laten we zeggen, nogal groot.

Een half uur na ‘onze mis’ begint de ‘Portugese mis’, en die zijn altijd te vroeg, waardoor er regelmatig gevechten dreigen uit te breken in de banken.

De pastoor is Father Keith, die volgens een onlangs bezoekende kardinaal ‘eigenlijk bisschop had moeten zijn’. Dat klopt, want hij houdt meestal een zeer interessante en intellectuele preek, met citaten van dichters en kerkvaders (waar u ook nog best iets van zou opsteken), en die gaat, heb ik de indruk, soms volledig over de hoofden van de clientèle heen.

Achterin is hij sowieso niet te verstaan vanwege het grote aantal krijsende baby’s en gillende kleuters (Italiaanse toestanden). En de zwerver die elke zondag op het rooster met de warme lucht ligt, wordt nergens wakker van.

Tijdens de communie heb je altijd een paar alleenstaande dames die per se ‘in de rij willen’ bij Father Keith, en dan ook het liefst als laatste, opdat ze goed opvallen. Arme Father Keith.

Het aantal misdienaars verdubbelt als de mis vordert, want de meesten zijn te laat. (Voor de cynici onder u: er zijn begeleidende dames aanwezig zodat er niets onoorbaars kan gebeuren.)

Ook zijn er regelmatig bezoekende priesters om ‘hun Engels te oefenen’. En die worden door Father Keith geheel alleen op ons losgelaten. Die denkt natuurlijk: in het diepe gooien, dat is altijd het beste. Maar je hebt de tekst op papier, behalve de preek, en die kom je ook wel door.

Father Hugh is er al wat langer. Hij is jong en zwart en komt van een van de Caraïbische eilanden van het Gemenebest. Soms begint hij midden in zijn preek te zingen. Wat de aandacht goed vasthoudt, want Father Hugh kan totaal niet zingen.

En nou hoop ik maar dat Father Keith me na deze column niet excommuniceert. Ondanks al die toestanden in St Mary of the Angels word ik namelijk altijd heel rustig van de mis. Het relativeert het leven behoorlijk. Hier zijn we maar kort. Die eeuwigheid duurt een stuk langer.

© Arnold Jansen op de Haar

"Arnold

Eerdere columns:
Geen Britten knuffelen!
De God van Rochester
Een blotebillengezicht
Een touringcar met exen
Kantje boord
Een zeer Brits geheim
Eindejaarsgesprek
De sigaar in Brussel
Een katholiek verbranden
Ted of Sylvia?
Ongeschikt voor klassenstrijd
Engelandvaarders
Het weer in Arnhem
Spoedeisende Hulp
De loodgieter en de kleine prins
Het paard van Troje
Aan de schandpaal!
Portobello Hipster
Elke dag feest
Diana is terug
Geliefd door allen
Koken in vredestijd
Een genetisch zootje
E-mail een elfje
De plassende Neanderthaler
Fictieve Britten
Blote boerka
Is Van Gaal een kalkoen?
Een makelaar op hoge hakken
Een jongen uit Westminster
Avontuur in Amsterdam
Amalia & George
Zachtjes juichen
Menselijk afval
D-Day voor poёzie
Een hond in Londen
Van Gaal en Wurst
Baby King George
De Virgin trein uit Birmingham
Nucleaire gastvrijheid
Vladimir de Viking
Ski-meisje met snor
Feniks
Bericht vanuit de badkuip
Een consequent voornemen
De wet van Nigella
Selfie
Cowboy in het koninkrijk
Een boze filantroop
Oligarch met rode paraplu
Het leven van de anderen
Rumoer in het Tsaar Peterhuisje