was successfully added to your cart.

Spare me the Blushes

Schaamrood

July 26, 2010

By Arnold Jansen op de Haar

One day on your way to work you think: well, why not, I will call my boss dad (or mum when the boss is a woman). It is hard to take such an idea seriously. Yet calling your boss mum or dad is the biggest slip-up you can make in the workplace, according to British research which contacted 3000 employees. So it does seem to happen.

 

Why, for heaven’s sake, would you call your boss dad? Actually, it helps if you are a member of the mafia and your boss resembles Marlon Brando in The Godfather. Which job would invite a man to call his boss mum? The only person in this position is really the Prince of Wales and even in his case it wasn’t until his fiftieth birthday that he dared to address his mother in public as ‘Mummy’.

 

According to the same research women are most embarrassed when, after a visit to the ladies, their skirt gets caught in their underpants. Throwing up in front of your boss, as well as sending a personal email to the wrong person, also score highly on the list of blunders. Luckily I have never experienced this sort of thing; sending a Valentine card to the wrong address is my worst disaster. On the other hand, I had written my full name on it!

 

Slip-ups are defined by what other people think of you. They’re about embarrassment. I remember a quite formal discussion when I was eighteen. During it my finger got stuck in the teacup’s ear. Nowadays I would simply state: ‘My finger seems to be stuck,’ but back then I pretended nothing had happened and sweating profusely proceeded to free my finger. They were the longest minutes of my youth.

 

This reminds me of an anecdote involving Cardinal Basil Hume (1923-1999). He once asked someone to try on his Cardinal’s ring and once on, it promptly didn’t want to come off.

 

The great thing about growing older is that you suffer less from embarrassment, although this feeling never disappears completely. Imagine you walk down the street and in front of you strolls a beautiful woman. She is wearing a short top so that you can freely admire her back. My experience is that precisely at that moment she pulls the top down as though she has eyes on the back of her head. I immediately decide to concentrate in future solely on lampposts, electricity boxes and pavement tiles.

 

Because I work from home, I often use the lifts in my flat. Sometimes I don’t feel like making small talk. Standing behind my door I make sure that not a sound is to be heard from the gallery before venturing outside. Or I see someone entering the building through the front door, in which case I make an extra detour to avoid a conversation in the lift. It makes me feel self-conscious.

 

There is also shame on behalf of others. Someone else does something stupid and you die from embarrassment. In The Netherlands there are currently serious talks with Geert Wilders about forming a government, so I sit in front of the television feeling ashamed. I have the same feeling when watching the Dutch entry in the Eurovision Song Contest and, in general, when seeing leggings. Finally you spot a lovely summer dress walking down the street only for leggings to show up under it. Sometimes even with a laced hem. It just reminds me of long underpants.

 

I used to have this dream in which I walked outside without any trousers. This seems to be quite a popular dream. Dream interpreters say this is related to the fact that you do not dare to show your true feelings. This has never happened again since I started writing. I can highly recommend it: if you dream a lot about walking down the street without any trousers become a writer.


© Arnold Jansen op de Haar
© Translation Holland Park Press
 
You can leave your comment on our forum.
 
Previous columns:






































Je gaat op een dag naar je werk en je denkt: kom, laat ik mijn baas eens papa noemen, of mama wanneer het een vrouw betreft. Je kunt het je bijna niet voorstellen. Toch is mama of papa tegen je baas zeggen de grootste blunder die mannen op de werkvloer kunnen maken, volgens een Brits onderzoek onder 3000 werknemers. Dus het schijnt voor te komen.

Maar waarom zou iemand zijn baas in godsnaam papa noemen? Dan moet je toch eigenlijk bij de maffia zitten en je baas eruitzien als Marlon Brando in The Godfather. En in welke baan zou een man zijn baas mama noemen? Toch eigenlijk alleen als je zelf Prince of Wales bent. En zelfs bij hem duurde het tot zijn vijftigste verjaardag voordat hij zijn moeder in het openbaar met ‘Mummy’ aansprak.

Volgens hetzelfde onderzoek schamen vrouwen zich het meest wanneer hun rok in hun onderbroek blijft steken na een bezoekje aan de wc. Ook braken onder de ogen van de baas, of het sturen van een persoonlijke mail naar de verkeerde persoon staan volgens het onderzoek hoog op de lijst van blunders. Dat is me gelukkig nog nooit gebeurd. Het is beperkt gebleven tot een Valentijnskaart op een verkeerd adres. Maar mijn naam stond er gewoon op!

De blunders hebben vooral te maken met wat anderen van je denken. Met schaamte dus. Zo herinner ik mij een tamelijk formeel gesprek. Ik was achttien. En tijdens dat gesprek kwam mijn vinger vast te zitten in het oortje van mijn theekopje. Tegenwoordig zou ik gewoon zeggen: ‘Mijn vinger zit vast in het oortje,’ maar toen zat ik enkele minuten met het zweet op mijn rug zo onopvallend mogelijk mijn vinger te bevrijden. Dat waren de langste minuten uit mijn jeugd.

Het doet me denken aan een anekdote over kardinaal Basil Hume (1923-1999). Die liet iemand eens zijn kardinaalsring passen en toen kregen ze hem er niet meer af.

Een voordeel van ouder worden is dat men zich iets minder schaamt. Helemaal verdwijnt het nooit. Je bent bijvoorbeeld op straat en voor je loopt een schitterende vrouw. Ze draagt een kort truitje zodat je een mooi uitzicht hebt op haar blote rug. Wat mij dan altijd gebeurt is dat die vrouw precies op dat moment het truitje naar beneden trekt, alsof ze ogen in haar rug heeft. Onmiddellijk neem ik me dan voor de volgende keer op straat alleen op lantaarnpalen, elektriciteitshuisjes en stoeptegels te letten.

Omdat ik thuis werk maak ik nogal veel gebruik van de lift in mijn flat. Soms heb ik dan geen zin om met anderen te praten. Dus dan sta ik achter mijn deur te luisteren of ik niks hoor op de galerij. Of ik kom terug en zie iemand de buitendeur binnengaan. En dan loop ik nog een rondje om liftgesprekken te voorkomen. Daar schaam ik me een beetje voor.

En dan heb je ook nog plaatsvervangende schaamte. Iemand anders doet iets stoms en jij zit je te schamen. In Nederland wordt nu serieus onderhandeld met Geert Wilders over een regering. Ik zit me dan voor de tv plaatsvervangend te schamen. Net zoals bij Nederlandse deelnemers aan het Eurovisie Songfestival. En bij leggings in het algemeen. Zie je eindelijk iemand in een leuk zomerjurkje over straat lopen, zit er een legging onder. Soms zit er aan de onderkant nog kant ook. Ik moet dan altijd aan een lange onderbroek denken.

Vroeger droomde ik regelmatig dat ik zonder broek op straat liep. Dat schijnt een veelvoorkomende droom te zijn. Droomuitleggers zeggen dat het te maken heeft met het feit dat je jezelf niet bloot durft te geven. Sinds ik schrijf is dat helemaal over. Ik kan het iedereen aanraden: droomt u veel dat u zonder broek over straat loopt, ga dan schrijven.

© Arnold Jansen op de Haar

U kunt reageren op ons forum.
 
Eerdere columns: