was successfully added to your cart.

The Secret of Malmesbury

Het geheim van Malmesbury

December 8, 2016

By Arnold Jansen op de Haar

Here in Malmesbury, the place where I’ve been living for a week or two, nothing much happens apart from the fact that the first person who was eaten by a tiger in Great Britain (in 1703) is buried here. The odd thing is that I, a dyed-in-the-wool city person, really like it.

The most remarkable event last week was that I had to register with a GP. There was a practice in the High Street, with a sign outside with the names of doctors and opening times. It looked cheerful and inviting. After entering I walked into the waiting room. Everyone was accompanied by a pet. In this case mainly dogs and cats. It happened to be the veterinary practice.

When the vet’s premises look this good and there is a pub called The Smoking Dog further down the road, then all will work out well, I thought.

The people in the shops are polite in an old-fashioned way. For example, my sister and I were in the hardware shop to purchase a few items such as a dustpan and brush, a wicker basket, a doormat and a broom. ‘Do you need a bag?’ the shop assistant asked. ‘No,’ I said, pointing to the broom, ‘in a minute she will use it to fly home.’

Maybe I can tell you about the separation of household waste. My whole life I’ve lived in places where you could ‘throw everything in one bin’. Suddenly, bins are only collected once every two weeks. So that’s why I’m crushing plastic bottles (rinse them first, I’ve learned) and binning cans with glass and paper. Whereas cardboard goes in another bin. (With the plastic bottles.) It can be hard to distinguish between card and paper, but I’m trying my best. The country life road is not always paved with roses, but you get used to it.

Last week, I also took the bus to Swindon, to catch a train to London to sort out a few final issues. Wonderful, one of these countryside buses that ‘visits all the villages on the way’. At each bus stop, new passengers were heartily greeted. For example, an elderly lady with an immaculate hairdo got on with her sister, who was introduced to everyone. ‘She’s here on holiday.’

Nothing really happens but everything is a happening. Have I told you that at the Late Night Christmas Shopping last Friday I saw a huge owl close up? It had been rescued from a drug dealer who had trained it to chase people away. The man from the wildlife rescue organisation himself somewhat resembled an owl: heavy eyebrows, silent and a penetrating look. The evening was, by the way, a very busy, cheerful and very English event: there were young military personnel who had blocked off the road, stalls with mulled wine, two Fathers Christmas, an Elvis impersonator, a recorder ensemble playing carols, and on the whole tasteful-looking goods such as English wine, local cider, and all that without the appearance of these awful fake ski huts, ‘because the town itself is picturesque enough’.

I’ve been asked several times why I’ve moved from London to Malmesbury, both here in Malmesbury and back in the Netherlands. When asking this question, the woman from the pharmacy looked at me as if she had been dreaming about living in London all her life. People like an explanation, so I often mutter something like: ‘For more space and quiet.’ But there isn’t an explanation, it is more about how you feel.

Outside, I smoke a cigar surrounded by ground fog. The Avon flows past nearby. There is frost on the rooftops and a sky full of stars. For just an instant, I’m happy.

© Arnold Jansen op de Haar
© Translation Holland Park Press

Visit Arnold’s home page to find out more about his other publications.

Arnold reading poetry

Previous columns:
Escape to the Country
What Would Donald Do?
A Selection Box
A Poet in Sandals
The Marseillaise
Brexit Bear
Letter to the British People
Dinner with Louis and José
An Anglophile European
Mary Magdalene of Notting Hill
No Hugging of Brits!
The God of Rochester
A ‘Bare Buttocks Face’
A Coach Full of Exes
On a Knife Edge
A Very British Secret
End-of-Year Chat
A Cigar in Brussels
Burning a Catholic
Ted or Sylvia?
Unsuitable for Class War
England-bound
The Weather in Arnhem
Accident & Emergency
The Plumber and the Little Prince
A Trojan Horse
Pilloried!
Portobello Hipster
A Celebration Every Day
Diana is Back
Loved by All
Cooking in Peacetime
A Bit of a Genetic Mess
Email a Fairy
A Peeing Neanderthal
Fictional Brits
Bare Burka
Is Van Gaal a Turkey?
An Estate Agent in High Heels
A Boy from Westminster
Adventure in Amsterdam
Amalia & George
Cheering Quietly
Human Waste
D-Day for Poetry
A Dog in London
Van Gaal and Wurst
Baby King George
The Virgin Train from Birmingham
Nuclear Hospitality
Vladimir the Viking
Ski Girl with Moustache

Het geheim van Malmesbury

Afgezien van het feit dat hier in Malmesbury, waar ik nu dus een week of twee woon, de eerste persoon is begraven die in Groot-Brittannië door een tijger is opgegeten (1703), gebeurt er niet zo heel veel. En het gekke is dat ik dit als doorgewinterde stadsjongen heerlijk vind.

De opmerkelijkste gebeurtenis vorige week was dat ik me bij de dokter wilde registreren. In de hoofdstraat zat een praktijk. Buiten stonden op een bord de namen van de artsen met daaronder de openingstijden. Het zag er heel vrolijk en uitnodigend uit. Nadat ik was binnengetreden liep ik de wachtkamer binnen. Iedereen had zijn huisdier bij zich. In dit geval vooral honden en katten. Dit was dus de dierenarts.

Als het onderkomen van de dierenarts er zo geweldig uitziet en er verderop een pub zit die The Smoking Dog heet, dan komt alles goed, dacht ik.

De mensen in de winkels zijn nog ouderwets vriendelijk. Zo was ik met mijn zus bij de doe-het-zelf-zaak om enige artikelen aan te schaffen zoals een veger-en-blik, een rieten mand, een deurmat en een bezem. ‘Zal ik het inpakken?’ vroeg de verkoper. ‘Nee,’ zei ik, wijzend op de bezem, ‘ze vliegt er zo wel op naar huis.’

Misschien kan ik u nog vertellen over het gescheiden afval. Mijn hele leven heb ik op plekken gewoond waar je alles ‘gewoon bij elkaar kunt flikkeren’. Opeens worden de bakken slechts tweewekelijks opgehaald. Dus sta ik nu plastic flessen plat te stampen (eerst schoonspoelen weet ik nu) en blikjes bij glas en papier te doen. Terwijl het karton weer ergens anders in moet. (Bij die plastic flessen.) En het verschil tussen papier en karton is soms best moeilijk te duiden. Maar ik doe mijn best. Het landleven gaat niet altijd over rozen, maar je raakt eraan gewend.

Ook begaf ik mij vorige week met de bus naar Swindon, om daar de trein te pakken naar Londen, waar nog enige zaken afgewikkeld moesten worden. Heerlijk, zo’n plattelandsbus die ‘over alle dorpen’ gaat. Bij elke bushalte werden de nieuwe passagiers luidkeels begroet. Zo stapte er een oudere, zeer goed gecoiffeerde dame binnen die haar zus aan iedereen voorstelde. ‘Ze is hier op vakantie.’

Er gebeurt hier dus helemaal niets maar alles is een belevenis. Had ik u al verteld dat ik hier afgelopen vrijdagavond op de kerstmarkt – die overigens zeer druk en gezellig en zeer Engels was, met jonge militairen die de weg afgezet hadden, kramen met mulled wine, twee Kerstmannen, een nep-Elvis, een blokfluitorkest dat kerstliederen bracht, over het algemeen zeer smaakvolle artikelen als ‘Engelse wijn’ en cider ‘van het gebied’, en zonder die vermaledijde nep-skihutten ‘want het plaatsje is al pittoresk van zichzelf’ – een hele grote uil van dichtbij heb gezien? Hij was gered van een drugsdealer die hem had afgericht om mensen weg te jagen. De man van de natuurorganisatie die daar met zijn uilen stond, had zelf iets van een uil. (Zware wenkbrauwen, stilzwijgend en een vorsende blik.)

Er is mij al verschillende keren gevraagd waarom ik van Londen naar Malmesbury verhuisd ben, zowel hier in Malmesbury als vanuit Nederland. De mevrouw van de drogist keek me bij het stellen van die vraag aan alsof ze al haar hele leven had gedroomd van Londen. De mensen willen uitleg. Dus mompel ik vaak iets als: ‘Meer ruimte en rust.’ Maar die uitleg is er niet. Het is een gevoel.

Buiten rook ik in de nevel een sigaar. Vlakbij stroomt de Avon. Het rijp ligt op de daken. Er is een sterrenhemel. Heel even ben ik gelukkig.

© Arnold Jansen op de Haar

"Arnold

Eerdere columns:
Escape to the country
Wat zou Donald doen?
Een gemengde doos
Een dichter op sandalen
Marseillaise
Beertje Brexit
Brief aan de Britten
Eten met Louis en José
Een anglofiele Europeaan
Maria Magdalena van Notting Hill
Geen Britten knuffelen!
De God van Rochester
Een blotebillengezicht
Een touringcar met exen
Kantje boord
Een zeer Brits geheim
Eindejaarsgesprek
De sigaar in Brussel
Een katholiek verbranden
Ted of Sylvia?
Ongeschikt voor klassenstrijd
Engelandvaarders
Het weer in Arnhem
Spoedeisende Hulp
De loodgieter en de kleine prins
Het paard van Troje
Aan de schandpaal!
Portobello Hipster
Elke dag feest
Diana is terug
Geliefd door allen
Koken in vredestijd
Een genetisch zootje
E-mail een elfje
De plassende Neanderthaler
Fictieve Britten
Blote boerka
Is Van Gaal een kalkoen?
Een makelaar op hoge hakken
Een jongen uit Westminster
Avontuur in Amsterdam
Amalia & George
Zachtjes juichen
Menselijk afval
D-Day voor poёzie
Een hond in Londen
Van Gaal en Wurst
Baby King George
De Virgin trein uit Birmingham
Nucleaire gastvrijheid
Vladimir de Viking
Ski-meisje met snor